Terug sociaal

Terug sociaal

Terug sociaal

Het is tijdrovend, schijnbaar verplicht en het heeft een gebrek aan positieve verbinding. Dat is hoe sociale media de laatste jaren op mij inwerkt. Desalniettemin kan je er als artiest moeilijk naast kijken: een groot aantal volgers vergroot je status en uitgeverijen en programmatoren zullen er sneller door geneigd zijn om met jou in zee te gaan. Maar hoe ik daar nu mee wil omgaan?

Het is een spel dat ik slechts beperkt wil meespelen. Ik heb geen zin om mijn achtergrond uit te buiten om een narratief rond me uit te bouwen en dagelijks bezig te zijn met het aantal likes en volgers dat ik al dan niet krijg. Ik heb geen zin om mezelf te blijven vergelijken met anderen die wél graag met sociale media bezig zijn – waar overigens niets mis mee is, het is gewoon niet iets waar ìk mee verder wil.

Vóór sociale media kwam je iets over je favoriete artiest te weten via diens kunst en door interviews, maar tegenwoordig zoeken mensen via sociale media een diepere (en tegelijkertijd oppervlakkigere) verbintenis met hun geliefde kunstenaars. Ik zal dus toch iets moeten prijsgeven, helemaal niet in mijn kaarten laten kijken vormt een obstakel tussen mij en mijn – potentieel – publiek en sociale media zijn nu eenmaal de eenvoudigste manier om snel in verbinding te staan met mensen die mogelijks naar mijn shows willen komen. Want er staat dus een nieuw project klaar.

Momenteel werk ik aan een theatervoorstelling waarin mijn verhaal vertel: een arbeiderskind dat opgroeide in Ninove (ik weet het) en leraar werd; een plattelandsjongen die naar de grote stad trok en daar een poetryslam-scene oprichtte. Want dat is wie ik ben en daar kan – en wil – ik niet omheen. Wat zei ik ook alweer over mijn achtergrond niet te willen uitbuiten?

Sociale media is een brug en geen oever, dit profiel is geen eindbestemming maar een begin. Ik zal hier regelmatig iets posten over mezelf en de weg naar mijn voorstelling, maar ik zie jullie nóg liever in het dagelijkse leven bij toevallige en minder toevallige ontmoetingen op straat, in café’s, op dichtavonden en uiteindelijk – hopelijk – op mijn voorstelling. Tot dan!

 

Geen reactie's

Geef een reactie